Waarom een deellink van een AI-gesprek openbaar kan worden

Wat is een deellink van een AI-gesprek?

Stel, je maakt met een chatbot een reisschema en wilt het aan je partner laten zien. Je klikt op delen en je krijgt een webadres. Wie dat adres opent, leest het hele gesprek, zonder in te loggen.

Dat werkt omdat het adres zelf de toegang geeft. De website vraagt niet wie je bent, maar kijkt alleen of het adres klopt. Daardoor lijkt een deellink meer op een sleutel dan op een slot met een pasje.

Diensten maken zo'n adres daarom meestal lang en willekeurig. Niemand kan een reeks van tientallen tekens raden. Zolang alleen jij en je partner het adres kennen, blijft het gesprek dus privé.

Hoe kan een deellink toch openbaar worden?

Een adres blijft alleen geheim als het nergens openbaar wordt genoteerd. Elke keer dat een computer een webadres opzoekt, kan dat sporen achterlaten. Sommige bedrijven bewaren die sporen in registers die iedereen tegen betaling of gratis kan doorzoeken.

Het gaat vooral mis als het adres iets verklapt over de inhoud. Denk aan een link als jouw-sollicitatiebrief-concept. Wie zo'n adres in een register ziet staan, hoeft het niet te raden en kan het vaak meteen openen.

Bij Muse, de AI-assistent van Meta, bleek dit in de praktijk te gebeuren. Meta pauzeert het delen daarom tijdelijk. Het voorbeeld laat zien dat een lang adres alleen beschermt als het ook nergens te vinden is.

Hoe deel je een AI-gesprek veiliger?

Ga ervan uit dat iedereen die de link kent, het gesprek kan lezen. Een link is dus geen afgesloten kamer. Wat niemand mag zien, deel je beter niet.

Lees het gesprek eerst door voordat je het deelt. Haal namen van klanten, wachtwoorden en persoonlijke gegevens weg. Of kopieer alleen het stuk tekst dat de ander echt nodig heeft.

Kijk ook of de dienst laat zien welke links je eerder maakte. Kan dat, trek dan de links in die je niet meer nodig hebt. Zo blijft er minder liggen dat later alsnog vindbaar kan worden.